به افکارم اعتماد دارم،چون آدمها را بهتر ودرست تر از آن چیزی می بیند که هستند.

به قلبم ایمان دارم،چون قلبها را پاکتر وآسمانی تر از آن چیزی احساس می کند که هستند.

خیال های کودکانه ام را خیلی دوست دارم، چون صادقانه وبی ریا عشق می ورزد.

اما انگار یک جای کار اشتباه است، چون گرگ ها زیاد شدند.

چرا؟

پی نوشت: با خودم قرار گذاشتم ننویسم تا اگر روزی نوشتم خوب بنویسم.اما این دغدغه نگذاشت تا بر سر حرفم بمانم.

پی نوشت2:خط آخر در مورد کسی نوشته شده که تصورات من و چند نفری را در مورد خود کاملا عوض کرد .